ვარძია — საქართველოს მღვიმე-ქალაქი: ისტორია და გზამკვლევი

წარმოიდგინეთ კლდე მდინარის პირას, რომელშიც მთელი ქალაქია დამალული. არა ნანგრევები, არა მუზეუმური რეკონსტრუქცია — ცოცხალი მონასტერი ბერებით, XII საუკუნის ფრესკებით და ასობით გამოქვაბულით, ერთმანეთთან საიდუმლო დერეფნებით დაკავშირებული. ვარძია საქართველოს ერთ-ერთი უდიდესი ძეგლია — ის ადგილი, რომელსაც ადამიანი დიდხანს ახსოვს. ამ სტატიაში — ყველაფერი, რაც ვიზიტამდე უნდა იცოდეთ: ისტორია, რა უნდა ნახოთ, როგორ მიხვიდეთ და რატომ არის მანქანის დაქირავება ამ მარშრუტისთვის საუკეთესო არჩევანი.

კლდეში ჩაფლული ქალაქი: ისტორია, რომელიც თითქმის 900 წლის წინ დაიწყო

ვარძიის მშენებლობა XII საუკუნის მეორე ნახევარში, მეფე გიორგი III-ის დროს დაიწყო. ადგილი შემთხვევით არ შეირჩა: სამცხე-ჯავახეთში, მტკვრის ხეობაში, ვულკანური ტუფის ვადიდი კლდე იდეალური გამოდგა მიუვალი სიმაგრის ასაშენებლად. კლდის ძირში მხოლოდ სამი ვიწრო შესასვლელი იყო — გარედან შეჭრა პრაქტიკულად შეუძლებელი იყო.

კომპლექსის აყვავება დედოფალ თამარის — გიორგი III-ის ასულის — მეფობის პერიოდს, 1184-დან 1205 წლამდე, უკავშირდება. სწორედ ამ ხანაში გადაიქცა ვარძია სამონასტრო-ციხე-სიმაგრიდან ნამდვილ მღვიმე-ქალაქად: გაჩნდა ეკლესიები, საწყობები, სახაზინო, სასადილოები, აბანოები და ბიბლიოთეკა. თავის აპოგეაზე აქ რამდენიმე ათასი ადამიანი ცხოვრობდა. 1185 წელს მონასტერი ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე განწმინდეს.

ვარძიის სახელწოდების წარმოშობას, ერთი გავრცელებული თქმულების მიხედვით, დედოფალ თამარის ბავშვობა უკავშირდება. პატარა თამარი გამოქვაბულებში დაიკარგა და შეშინებულმა შეჰყვირა: „აქ ვარ, ძია!" გიორგი III-მ მონასტერს ამ სიტყვების საპატივცემულოდ სახელი შეარქვა.

აყვავების პერიოდში ვარძია ნამდვილ „უხილავ ქალაქს" წარმოადგენდა: გარედან კლდე მონოლითური ჩანდა, შიგნით კი მთელი სამყარო იყო დამალული. ყველაფერი შეიცვალა 1283 წლის მიწისძვრის შემდეგ — დაახლოებით 15 მეტრი სიგანის კლდის უზარმაზარი ლოდი ჩაიქცა მდინარეში და ასობით გამოქვაბული გარეთ გამოჩნდა. ვარძიამ სამხედრო მნიშვნელობა დაკარგა, მაგრამ სიცოცხლე არ შეწყვიტა. XIII საუკუნის ბოლოს — XIV საუკუნის დასაწყისში სამრეკლო და კარიბჭე-თაღები ააშენეს.

შემდგომი ისტორია ტრაგიკული აღმოჩნდა: XVI საუკუნეში ვარძია ჯერ სპარსელებმა, შემდეგ კი ოსმალებმა დაიკავეს და ორნახევარი საუკუნით დაიცალა. 1828 წელს სამცხე-ჯავახეთის რუსეთის იმპერიასთან შეერთების შემდეგ სამონასტრო ცხოვრება თანდათან განახლდა. საბჭოთა პერიოდში მონასტერი დახურეს და მუზეუმ-ნაკრძალად გამოაცხადეს. მხოლოდ 1980-იანი წლების ბოლოს, საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქ ილია II-ის ძალისხმევით, ვარძიაში ლიტურგია კვლავ აღევლინა. დღეს ეს მოქმედი მონასტერია.

რა უნდა ნახოთ: 600 გამოქვაბული, 13 სართული და საუკუნეებგადამლახავი ფრესკები

ვარძიის კომპლექსის მასშტაბები განსაცვიფრებელია. დღეს აქ 600-ზე მეტი სათავსოა, ხოლო მღვიმე-ქალაქი სიმაღლით 13 სართულს აღწევს. ზოგიერთი დერეფანი ათეულობით მეტრით შედის კლდის სიღრმეში. ყველა სივრცე ერთმანეთთან გასასვლელებისა და გვირაბების ლაბირინთითაა დაკავშირებული — სწორედ ეს ანიჭებს ვარძიას ცოცხალი ორგანიზმის შეგრძნებას.

ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი კომპლექსის მთავარი სიმდიდრეა. მის კედლებზე XII საუკუნის ფრესკებია შემორჩენილი: უკანასკნელი სერობა, ფეხის დაბანა, საშინელი სამსჯავრო. განსაკუთრებული ისტორიული მნიშვნელობა აქვს დედოფალ თამარისა და მეფე გიორგის პორტრეტებს — სიცოცხლეშივე შესრულებულ გამოსახულებებს, რომლებმაც რვა საუკუნე გადაიტანეს.

ტაძრის გარდა, ღირს სამონასტრო სენაკების, საწყობებისა და აბანოს კომპლექსის დათვალიერებაც — საინჟინრო გადაწყვეტა, რომელიც დღესაც შთამბეჭდავია. მონასტერში კანალიზაციისა და წყალმომარაგების სისტემა იყო, საიდუმლო გასასვლელები კი ქალაქის ყველა ნაწილს აკავშირებდა. დღეს აქ ოთხი ბერი ცხოვრობს — ეს ყველაფერია, რაც ერთ დროს ათასობით ადამიანიანი მოსახლეობისგან შემორჩა.

ვიზიტი ერთმხრივ მონიშნულ სავალ მარშრუტს ითვალისწინებს. ზაფხულში ვიწრო გასასვლელებში რიგი შეიძლება შეიქმნას — უმჯობესია დილით ადრე ჩახვიდეთ. პარკინგიდან შესასვლელამდე სპეცტრანსპორტი მოძრაობს. ბილეთის ფასი პერიოდულად იცვლება — ადგილზე ან ოფიციალურ ვებგვერდზე გადაამოწმეთ.

ვარძიისკენ მიმავალ გზაზე ბევრი ჩერდება ხერთვისის ციხესთან — შუასაუკუნეების კარგად შემორჩენილ ციხე-სიმაგრესთან, რომელიც პირდაპირ მდინარის თავზეა. ის გზიდან ჩანს და 20–30 წუთი სავსებით საკმარისია მის სანახავად. ვარძიის მახლობლად მდებარეობს ვანის ქვაბებიც — ნაკლებად ცნობილი, მაგრამ არანაკლებ განწყობილი მღვიმის მონასტერი.

როგორ მიხვიდეთ ვარძიაში: რატომ არის მანქანის დაქირავება საუკეთესო არჩევანი

ვარძია სამცხე-ჯავახეთის ასპინძის რაიონში მდებარეობს — თბილისიდან დაახლოებით 270 კმ-ში, ბორჯომიდან კი 100 კმ-ში. საზოგადოებრივი ტრანსპორტით ჩასვლა შესაძლებელია, მაგრამ ძალიან მოუხერხებელია.

თბილისიდან ვარძიამდე პირდაპირი მარშრუტკა არ დადის. ჯერ ახალციხეში უნდა ჩახვიდეთ — დაახლოებით 4-საათიანი გზა — და იქიდან ვარძიის მარშრუტკაზე გადაჯდეთ, რომელიც მხოლოდ 10:30, 12:20, 16:00 და 17:20-ზე გადის; კიდევ ერთნახევარსაათიანი გზა კი გელოდებათ. ჯამში ერთი მიმართულებით 5–6 საათზე მეტია ერთი გადაჯდომით. უკან ბრუნვისთვის ერთ-ერთი მცირერიცხოვანი რეისი უნდა მოასწროთ. ერთი არასწორი გათვლა — და ახალციხეში გამოიზამთრებთ.

მანქანის დაქირავება ყველაზე გონივრული და, ფაქტობრივად, დამოუკიდებელი მოგზაურისთვის ერთადერთი ნამდვილად კომფორტული ვარიანტია. თბილისიდან ვარძიამდე მანქანით დაახლოებით 4 საათია. თავად განსაზღვრავთ გამგზავრებისა და დაბრუნების დროს, შეგიძლიათ გაჩერდეთ ხერთვისის ციხესთან, შეუხვიოთ ბორჯომში ან ახალციხეში რაბათის ციხით — და ეს ყველაფერი ერთ დღეში, ჩქარობის გარეშე.

თბილისიდან გზა კარგად არის დაასფალტებული, სერიოზული უგზო-უკვლობა არ არის. ჩვეულებრივი მსუბული ავტომობილი სავსებით კმარა. პარკინგი კომპლექსის შესასვლელთანვეა. ტაქსი ალტერნატივაა, მაგრამ გაცილებით ძვირი დაჯდება, განსაკუთრებით თუ გზაში რამდენიმე ადგილას გაჩერება გსურთ.

მანქანის დაქირავება ყველაზე მოსახერხებელია თბილისში MY.DRIVE-ით — იქ დიდი არჩევანია ნებისმიერი ბიუჯეტისთვის. წინასწარ დაჯავშნა რეკომენდებულია, განსაკუთრებით სეზონის პიკზე — ივნისიდან სექტემბრამდე.

პრაქტიკული ინფორმაცია


მდებარეობა	ასპინძის რაიონი, სამცხე-ჯავახეთი, სამხრეთ საქართველო
მანძილი თბილისიდან	~270 კმ, ~4 საათი მანქანით
მანძილი ბორჯომიდან	~100 კმ
სამუშაო საათები	ყოველდღიურად (მოქმედი მონასტერი)
შესასვლელი ბილეთი	გადაამოწმეთ ადგილზე ან ოფიციალურ ვებგვერდზე
მარშრუტკა ახალციხე → ვარძია	სავარაუდოდ 10:30, 12:20, 16:00, 17:20 (ადგილზე გადაამოწმეთ)
მარშრუტკა თბილისი → ახალციხე	დიდუბის ავტოსადგურიდან, საათში ერთხელ (შევსებისთანავე გადის)

როდის უმჯობესია ჩახვიდეთ

ვარძია მთელი წლის განმავლობაში ღიაა, თუმცა ვიზიტისთვის ყველაზე კომფორტული პერიოდია აპრილი–ივნისი და სექტემბერი–ოქტომბერი. ზაფხულში (ივლისი–აგვისტო) ცხელა და ხალხმრავლობაა — ვიწრო გასასვლელებში ტურისტები გროვდებიან. ზამთარში კომპლექსი ღიაა, თუმცა გზის ზოგიერთ მონაკვეთზე ყინვა შეიძლება იყოს.

თუ ბრბოს თავიდან აცილება გსურთ — სამუშაო დღეს ჩახვიდეთ და რაც შეიძლება დილით ადრე. კომპლექსის სანახავად სულ მცირე 2–3 საათი გამოყავით.

ვარძია „სავალდებულო სანახაობების" სიაში უბრალო ჩანიშვნაზე მეტია. ეს ადგილია, სადაც ისტორიას პირდაპირ ხელით შეეხები: იარები იმ ქვის დერეფნებში, რომლებშიც XII საუკუნის ბერები დადიოდნენ, გაჩერდები სიცოცხლეში დახატული დედოფალ თამარის პორტრეტის წინ, მოისმენ სიჩუმეს, რომელსაც მხოლოდ მტკვარზე მქრქალი ქარი არღვევს. ეს 270 კილომეტრი ყოველი მეტრის ღირსია.